Rozdział siódmy { 7 }

     Poszłam na uczelnię.Wyjątkowo nie miałam żadnych  przeczuć. I to  mnie ,w pewnym sensie, denerwowało, bo byłam bardzo nadpobudzoną osobą. No ale nic. Weszłam. Wydawało się być normalnie, właśnie... WYDAWAŁO. Jak zwykle podeszłam do swojej szafki po książki. Wtedy zakręciło mi się w głowiei upadłam z kartką w ręce. Nic nie pamiętałamObudziłam się dopierou higienistki.

- Pamięta coś pani Isabella ? - zaśmiała się.
- Nie. A powinnam ? - odpowiedziałam ironicznie.
- Zalecam pani wizytę u lekarza. Już wcześniej zauważyłam u pani u pani objawy podobne do kobiet, które są w...
- Ciąży? Na pewno nie.
- Jednak zalecam wizytę u lekarza.
- Do widzenia. - i wyszłam.

     Ta bezczelna ( hm.. nie wiem dlaczego ją tak nazwałam... ) higienistka w ogóle nie pojęcia dlaczego zemdlałam ? NIE! No właśnie. Wszystko przez tą felerną kartkę. Byłam wściekła na cały świat. Wszystko miało się skończyć przez to ?! Niepozwolę ! Jestem jaka jestem i dlatego no to nie pozwolę! Wyszłam bez celu. Miałam gdzieś zajęcie xD.
   
     Na ulicy spotkałam Luellę. Moją jedyną przyjaciółkę. Jedyną? Tak, jedyną.

- Hej! - zawołałam.
- No hej. Czmu jesteś taka smutna ?
- Przeczytaj. - wręczyłam jej kartkę.
- ,, Jesteś nikim! Myślisz, że zostawisz mnie od tak ? Mylisz się ! Jeśli do mnie nie wrócisz wszyscy dowiedzą się o prawdy o Tobie! Chcesz ? Raczej nie. Będziesz tylko moja. Dziś o 20 widzimy się w parku, inaczej twoja Luella ucierpi. Do zobaczenia skarbie ! Kocham Cię ! ~ Twój Andi '' . Przecież to jest ..
- Żałosne ? Raczej nie. Wiem na co go stać.
- O jaki sekret chodzi?
- Mówiłam ci już... Przygoda z Bułgarii.
- O ja pierdole ( najmocniej przepraszam za zwrot. )
- Sama widziesz. Boję się, niby to jest nic, ale ja to się wyda... Wolę nie myśleć. Po co ja mu się zwierzałam ?! PO CO ?!
- Nie bój się ! To ci nic nie da.
- Boję się o Ciebie. Dlatego pójdę tam.
- Twoja decyzja... i tak cię nie zatrzymam, bo cię znam.

     Wróciłam do domu ok. 15. Jeszcze 5 godzin. Wytrzymam.
   
   
     - Jest i moja Bella ! - powiedział Wellinger.
- No i ?
- Kocham cię skarbie.
- Lecz się.
- Zamknij się suko - wtedy mnie spoliczkował.  Próbowałam ukryć łzy.
- To w końcu skarbie czy suko ?!
- To zalęzy od twojego zachowania.
- Wal się.
- Chcesz żeby każdy się dowiedzial? O twoim poprzednim życiu ?
- nie...
- Zaraz każdy się dowie. - zaśmiał się szyderczo.
- Nie zależy mi na tym, wiesz ?!
- Odeszłam dwa kroki i wrzasnęłam:
- Wal się gnoju!
   
     Wtedy tylko poczułam uderzenie w głowę. Wiedziałam, że ktoś bardzo wysoki do mnie podbiegł. Zadzwonił na pogotowiei więcej nie pamiętałam... Ale dzięki niemu moje życie zostało uratowane...


*** Z perspektywy Luelli, szpital NORWEGIA ***

     A Bella mówiła mi, że mężczyźni to problemy to PROBLEMY! Mówiła, że już nigdy się nie zakocha, bo to nie ma sensu. Teraz przez to walczy o życie. Aż boję się myśleć, co by było gdyby ten mężczyzna nie podbiegł.
     Isabella zaczęła się przebudzać.

- Lu... Luel... Luella. - wyszeptała.
- Tak?
- Zawołaj tamtego mężczyznę- powiedziała resztkami sił wskazując na ... Andrzeja Wronę.
- Już... - nie kryłam w tym zdziwienia.
 
     Dwumetrowiec podszedł do małej kruszynki. Isabella rzekła :

- Dziękuję
- Nie ma za co - odrzekł, wydawałoby się, zapatrzony jak w anioła Andrzej.

Wtedy lekarz wyprosił nas z sali.

- Jesteście może rodziną pani Isabelli Winiarskiej ?
- Niestety nie. - odpowiedzieliśmy.
Lekarz odszedł.

- A czy Bella nie jest Francuską? Dokomenty, które jej wypadły mówiły jednoznacznie za jej obywatelstwem. Ale na nazwisko nie miałem czasu patrzeć.
- Jej mama jest Francuską, a tata Polakiem. Mieszkają we Francji. Isabella ma jak narazie francuskie obywatelstwo, ale stara się o polskie. Zna całą historię polksą itd. Już niedlugo decyzja w tej sprawie.
- Warto wiedzieć - odpowiedział Wrona.

Właśnie wtedy Isabella zaczęła się podnosić.

*** Z perspoektywy Belli ***

,, Andrzej... Nie nie i NIE!!! To tylko pierwsze wrażnie. To siatkarz. Już mialam z takim do czynienia. Właśnie w Bułgarii... TAK !! To był Panchev i moja największa porażka w życiu. ''  Te rozmyśłania przerwała mi Luella.

- Kobieto lepiej nie mogłaś trafić !
- Co mi sugerujesz?
- Andrzej.. On jest ..
- Cudowny, wspaniały?! NIE!!! To siatkarz a oni wszyscy są tacy sami. Nie pamiętasz ? Niko? Mówi ci to coś ? No to widzisz..
- Ale..
- Nie ma ,, ale '' . Od dziś mężczyźnie dla mnie nie istnieją.
- Jak chcesz..
- Wiem co dla mnie jest dobre !
- Spokojnie. Ciśnienie ci skacze i zaraz znowu odskoczysz.
- Śmieszne. Serio.
- Mogę wejść ? - zapytał Wellinger. Tylko niego mi tu brakowałao. - Lula, możesz wyjść ?

Luella popatrzyła się na mnie, a ja jej pokiwałam głową, po czym wyszła.

- Czego znowu chcesz? - zapytałam.
- Ciebie.
- Wal się.
- Szmata! - i znowu mnie uderzył.. Tym razem w brzuch. Wtedy Andrzej wbiegł na salę. Sam załatwił sprawę. Usłyszałam tylko głos Andreasa : ,, Znałazła już sobie szmata nowego ? Pożałujecie tego ! '' . Po tym wpadłam w płacz i zasnęłam w ramionach Lelli.

--------------------------------------------------------------------------------


Witam Was z 7 rozdziałem ! :D
Troszkę musieliscie czekać ;-;
Nie miałam weny :P
Troszkę kryminalny ten rozdział, ale cóż .. xd
Jak widać pojaił się nowy bohater : Andrzej Wrona. Czy coś z tego wyniknie? Okaże się ;)
P.S jeśli tu już jesteś możesz zostawić komentarz :)