Rozdział trzynasty { 13 } OSTATNI !

OSTATNI ROZDZIAŁ !! ;)) 

Gdy już poprosiłam pielęgniarkę o wózek pojechałam nim na korytarz szpitalny. Pojechałam windą na 3 piętro. Pchając ten wózek dojechałam do końca korytarza. Zobaczyłam Andrzeja i Julkę. Już miałam tam wejść i się z nimi przywitać. Poczekałam jeszcze chwilę, aby zawiązać koka na głowie. Miałam już wejść. Jednak tam nie weszłam tylko zaczęłam ich obserwować. To co zobaczyłam... 

*** Perspektywa Andrzeja *** 

Poszedłem z Julką na 3 piętro szpitala. Nie wiedziałem po co, lecz nie ukrywam, że spodobała mi się Julcia ;)) Zaciągnęła mnie na sam koniec korytarza do jakiejś pustej sali. Tam zaczęła mnie całować. Odwzajemniłem ten gest ; nie zwracałem już uwagi na Izę, bo po prostu o niej przez ten moment zapomniałem. W pewnym momencie usłyszałem płacz. Ten głos coraz bardziej się oddalał. Ktoś na wózku inwalidzkim wszedł do windy. Dlaczego...? Niczego nie świadomy poczekałem aż winda łaskawie do mnie wróci. 

*** Perspektywa Izy *** 

O mały włos Andrzej mnie zobaczył na szczęście zdążyłam wejść do windy i zjechać na dół. Szybko udałam się na swoją salę, by wszystko ukryć : to, że wszystko widziałam. 

*** Perspektywa Andrzeja *** 

Zszedłem sprawdzić, czy to nie Iza przypadkiem mnie widziała. Na szczęście to nie ona, bo spała jeszcze. Było mi trochę głupio, że ją zdradziłem, ale nie mogłem się oprzeć Julce. Nagle Iza otworzyła oczy ale od razu je zamknęła. Coś zaczęło ,, pipczeć ''  przy łóżku Izy. Nagle zbiegło się 3 lekarzy wokół niej. Bez zawahania zaczęli ją odpinać i gdzieś przewozić. Goniłem za łóżkiem i wtedy Iza powiedziała do mnie ostatnie słowa : 

- Jak mogłeś.. Ufałam ci. Jesteś dla mnie nikim. Ale pamiętaj. Nigdy o tobie nie zapomnę. 

Wtedy zdałem sobie sprawę z tego, jakim jestem dupkiem. Widocznie nie zasługiwałem na tak cudowną kobietę jak Iza.. 

Operacja Izabeli cały czas trwa. Nie mogę znieść już tego czekania. Nareszcie. Z sali wychodzi lekarz. 

- Panie doktorze, co z Izą ? - zapytałem. 

- Niestety nie udało się nam jej uratować. - odpowiedział. 

Moje życie nie ma już sensu... 

******************* PIĘĆ LAT PÓŹNIEJ **********************

Jestem w szczęśliwym małżeństwie z Julką. Mamy razem 3 dzieci : Karolinkę, Weronikę i Anię. Jednak nigdy nie zapomnę o Izie... 

-----------------------------------------------------------------

KONIEC ! :))

DZIĘKUJĘ TYM, KTÓRZY CZYTALI TEGO BLOGA ~ ANIA ;p